Get Adobe Flash player

Deel 1: Met het verkeerde been uit bed gestapt …

 

Het begon één week voor mijn vertrek, ik kreeg een smsje van Royal Air Maroc (RAM) dat mijn vlucht geannuleerd is. Ik zou om 13:00 uur gaan vliegen, maar mijn vlucht werd verplaatst naar de avond om 21:10 uur.

Ik heb gelijk gebeld met RAM om de reden van de annulering te achterhalen. Ik heb een half uur aan de lijn gehangen met een callcenter medewerker, maar hij kon mij geen antwoord geven en wilde niet luisteren. Ik vroeg of ik een teamleider kon spreken maar dat kon ook niet. Volgens hem was er niemand aanwezig en hij wimpelde me af met de mededeling dat ik maar een mail moest sturen. Het gesprek had duidelijk geen zin meer!

De hele week heb ik de site van schiphol in de gaten gehouden. Ik maakte van de site van schiphol bijna mijn startpagina. Elke dag was te zien dat mijn vliegtuig gewoon vrijdag om 13:10 zou vertrekken. Donderdagavond werd ik gebeld door RAM om te bevestigen dat mijn vlucht om 21:10 uur zou zijn. Naïef probeerde ik tevergeefs de reden van de vertraging te achterhalen…ook dit keer bleef uitleg en een verklaring uit.

Vrijdag, de dag van vertrek

Vrijdagochtend keek ik voor de zekerheid op de site van Schiphol: de vlucht van 13:10 uur zie ik niet meer staan, maar wel die van 21:10 uur. Wel opvallend dat deze vlucht naar Tanger EN naar Nador gaat. Nou, nu weet ik wel waarom. Royal Air Maroc heeft Jebala en Rewafa in één vliegtuig gepropt om kosten te besparen. Maar ja, wat wordt het: eerst Tanger of Nador???  Als ik via Nador zou vliegen dan ben ik pas om 2 uur (3 uur Nederlandse tijd)  ’s nachts thuis.

Om 18:00 uur vertrok ik vanuit huis met twee tassen, een laptop en een camera. Bij de bushalte zat ik te wachten; de bus was in aanzicht. Het voelde gelijk niet goed, hij stopte niet waar hij hoorde te stoppen, dus ik moest een stuk of twee meter lopen met mijn tassen, maar ik vroeg me wel af waarom hij dat deed.  De buschauffeur deed maar één deur  (lees:halve deur) open.  Ik vroeg of hij de andere helft wilde openen want hij kon immers zien dat ik bepakt en bezakt voor de deur stond. Mopperend deed hij de andere deur open en hij ging verder met zijn opmerkingen. Toen zei ik: “Waarom doe je moeilijk?”,  toen antwoordde hij “JULLIE zeggen altijd “waarom doe je moeilijk”. Toen zei ik “PARDON, JULLIE wie is JULLIE???”  Hij had niet verwacht dat ik dit zou vragen en hij antwoordde: “jullie is iedereen” Toen zei ik “sorry hoor, ik ben hier alleen en IK ben IK”. Maar jullie begrijpen natuurlijk wel wat hij bedoelde. Ik dacht, ik ga niet in discussie met hem, ik heb geen zin om mijn reis te verpesten. “Meneer, geef me mijn kaartje en een fijne dag verder”. Bij het uitstappen heb ik hem nog een keer een fijne dag toegewenst, maar hij mij volgens mij niet, zal later blijken 🙂

Ik stapte in de trein richting Schiphol, het was te druk, dus maar staan bij de deur zonder mijn koffers uit het oog te verliezen. Op een gegeven moment stapte een dame met twee koffers de trein in. Aan haar uniform is te zien dat ze als stewardess bij de KLM werkt, maar aan haar gezicht is dat niet te zien. Het lijkt of ze net uit haar bed is gestapt. Hoe we het in het Arabisch zeggen “La zayn la mejya bekri” letterlijk vertaald:”geen schoonheid en niet op tijd komen” . Ze legde haar koffers naast de mijne en ze ging op een van haar koffers zitten. Gelijk nadat de trein vertrok, opende zij haar andere koffer en pakte ze een kleine make-up tas. Het zat vol met allerlei make-up spullen. Hoe zij te werk ging, is ongelooflijk, ze werkte met beide handen en ik dacht opeens dat ze zelfs haar voeten zou gaan gebruiken. Na 20 min was ze helemaal veranderd in een ander persoon. Wow wat een knap meisje zou je gelijk denken, als je haar niet eerder gezien hebt! Haar koffer, waar zij op zat, zakte een beetje verder door; kwam vast doordat ze zwaarder geworden is na het opbrengen van zoveel make-up op haar gezicht! Nu begrijp ik waarom vrouwen nooit willen daten als het regent; al dat geschmink verdwijnt natuurlijk gelijk van hun gezicht af 🙂 Nu weet ik wie mijn paraplu heeft gestolen tijdens een bijeenkomst waarbij een minister aanwezig was: vast een vrouw!

Inmiddels was ik op Schiphol aangekomen. Ik ging inchecken. ik stond in de rij: twee mensen stonden voor me. De eerste werd geholpen en de tweede was een oude vrouw die helemaal niets bij zich had. In een andere rij,  links van me, stond een dame met heeeeeeeel veel koffers (grote koffers). Dat was duidelijk een grote familie en omdat je bij RAM 40 kg mee mag nemen, hadden ze meer dan 200 KG bij zich (nu mag je maar 23 kg mee nemen).

De oude vrouw was aan de beurt en na haar zou ik aan de beurt zijn. Opeens zie ik een zoon van haar (rond de 40) naar haar toe lopen en begon te praten tegen de dame die bij de andere rij stond te wachten. Al die koffers kwamen mijn richting op!!! Wat krijgen we nou? Deze dames hoorden bij elkaar en zij stonden in beide rijen te wachten: wie het eerst aan de beurt komt! Toen vroeg ik de man of ik voor mocht, aangezien ik niet meer dan twee koffers bij me had en ik niet veel tijd zou innemen. Hij begon gelijk van dat hij zelf lang zat te wachten bla bla… Ik wilde niet moeilijk doen; de oude vrouw die voor me stond was alleen en had nl. niets bij zich, ik dacht weer “ laat maar Mohammed, ik wacht wel , la 7awla wala 9ouwata illa bi Allah”. Geduld, geduld, geduld Mohammed… 1, 2, 3, 1, 2, 3. met een glimlachje.

Deze grote familie was wel heel erg lang bezig: er waren duidelijk problemen… Andere mensen die later kwamen werden al geholpen bij de andere rijen en ik daar maar wachten… De batterij van mijn geduld begon leeg te lopen. Ik besloot om naar een andere rij te gaan. Of dat verstandig was, geen idee, maar ik was wel snel aan de beurt. … Maar nu gaat het echte verhaal beginnen …

Wordt vervolgd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Like onze pagina
Geest en kennis van de schrijver blijven in zijn boeken bewaard, veilig voor de ongunst der tijden en in staat om steeds te herleven.