Get Adobe Flash player

Deel 2: Met het verkeerde been uit bed gestapt …

Ik was bijna aan de beurt. Mijn telefoon ging over: heel snel keek ik wie mij belde. Ik zag haar naam en nam op.

Ik: “Salam”
Zij: “Salam, hoe is het?”
Ik: “Labas alhamdou lillah… en met jou?”
Zijn: “Alhmdl. Waar ben je?”
Ik:  “Schiphol”
Zij:  “Wat doe je daar?”
Ik: “Naar stijgende vliegtuigen kijken……, grapje,  ik ga naar Marokko.”
Zij: “Dat meen je niet,  je hebt het niet verteld.”
Ik:  “WEEEL, volgens mij heb ik het wel gezegd.”
Zij: “Niet, helemaal niet.”
Ik tegen mezelf :  “ik weet het niet meer, ik ben zo vergeetachtig geworden dat ik nu al vergeten ben wat ik gisteren gegeten heb”
Ik:  “Ik ga een weekje weg insha Allah.”
Zij: “Ik wou je nog vragen of je vandaag langs kon komen”
Ik:  “Nu kan het helaas niet, als ik terug ben, dan kom ik zeker insha Allah logeren.”
Zij:  “Neem  “Jeben de zjebala”  (=Marokkaanse kaas)  mee als je terug komt.”
Ik tegen mezelf:   “mama mia, richting Marokko, moet ik Nederlandse kaas meenemen en richting Nederland moet ik Marokkaanse kaas meenemen”.  Hier zou Wilders heel erg blij van worden!
Ik:  “is goed insha!”

Ondertussen was ik aan de beurt. De dame achter de balie vroeg om mijn paspoort en of ik mijn tassen op de lopende band wilde plaatsen. Dat deed ik terwijl ik nog in gesprek was met mijn tante.

Ik:  mohim, ik moet nu echt ophangen, ik ben namelijk aan de beurt, beslama en doe mijn oom de groeten.
Zij:  “beslama, teri9 salama en doe iedereen de groeten.”

De Marokkaanse dame was al bezig met het zoeken naar mijn gegevens, ik keek naar het schermpje van de weegschaal om te zien hoe zwaar mijn tassen waren: ….. hmmm 32kg … ik dacht “shit”, ik had nog 8kg Nederlandse kaas mee kunnen nemen! Ik zat te denken om tegen haar te zeggen:”heb je heel even, ik ga heel snel naar de AH even 8 kg kaas kooooo…….” Zij onderbrak mijn gedachten en vroeg naar een E-ticket.

Ik: “Pardon, wat is dat ook alweer, er wordt toch niet meer naar gevraagd? Jullie hebben alles in het systeem staan”.
Zij:  “nee,  je moet altijd een e-ticket uitprinten en meenemen”.
Ik:  “Sorry hoor, ik vlieg nu met RAM en niet met Ryanair. Er werd nergens tijdens het reserveren aangegeven dat ik een e-ticket mee MOET nemen. Ik vlieg vaak met jullie en het is de eerste keer dat iemand dit aan me vraagt.”
Zij:  “Ik kan je helaas niet inchecken meneer, omdat ik jouw reserveringsnummer niet heb”
Ik:”Je hebt wel mijn naam en paspoortnummer  in het systeem staan toch!!!??”
Zij:  “Ja”
ik:  “En je hebt mijn reserveringsnummer niet”
Zij “Klopt”.
Ik:  “Hoe komt dat?”
Zij negeerde mijn vraag en zei:  “Je moet een e-ticket hebben.”
Ik deed mijn verhaal weer opnieuw, dat het nergens gevraagd wordt bla bla bla. “Kun je me laten zien waar het gevraagd wordt. Ik wil graag bewijzen zien,”zei ik.
Zij:  “Meneer , ik kan je helaas niet helpen”
Ik wilde rustig blijven en vroeg netjes:  “Hoe kunnen we dit oplossen”
Zij:  “Je moet een e-ticket halen”
Ik:  “Moet ik nu hier op schiphol een internetcafé gaan zoeken om mijn  e-ticket  uit te printen? Hebben jullie zelf geen internet?”
Zij:  “Nee hebben we niet”,
Ik:”Kun je niet bellen met RAM, dan kunnen zij jou het nummer geven”
Zij kijkend op haar horloge:  “NEE, ze zijn nu gesloten”.

Ik dacht er even over na om te kijken of een van de passagiers een mobiel met internet heeft, zodat ik in mijn mail kon kijken, maar die gedachte liet ik gauw varen.
Ik:  “Kan ik met een verantwoordelijke spreken? “
Zij riep een Surinaamse dame die bij een andere balie stond en legde haar mijn verhaal even uit.

Mijn telefoon ging over, aan de andere kant hoorde ik “waar ben je ne rassa de 7issek?”  ik antwoordde:”hier ne rassa de lallak…….”. We doen nooit aardig of lief tegen elkaar, past niet bij ons… volgens mij nooit een gesprek gestart met “salam, salam”. Ik vertelde dat ik problemen had met mijn reservering. Zij zei:ik kom jouw richting op. Toen dacht ik: zooo dit zijn de echte vrienden, ze staan altijd klaar voor je! Ik dacht het is altijd “wij tegen elkaar” geweest en nu wordt het “wij tegen de rest”.RAM heeft echt een probleem…… mohim ik zie je zo, tot straks insha Allah. Dat was mijn beste vriendin, zusje  en zakenpartner.

De dames van Royal Air Maroc waren nog in gesprek met elkaar. Ik weet niet waarom, maar opeens moest ik denken aan mijn studententijd en aan het moment dat ik onderweg was naar de hogeschool. Ik zag een bus aankomen en ik moest iets van 100 meter rennen. Ik had geen zin om te wachten op de volgende bus.  Ik kon volgens mij zelfs van Leo Bolt winnen. Eindelijk kwam ik aan bij de bushalte; hij had de deuren net dicht gedaan en het stoplicht stond nog op rood. Ik klopte op de deur maar hij deed niet open en keek de andere kant op en deed alsof hij mij niet zag. Ik liep voor de bus langs naar de chauffeur om hem aan te spreken, hij deed zijn raampje heel snel dicht! Blijkbaar was hij bang dat ik hem zou slaan of zoiets!! Hij was in ieder geval niet van plan me mee te nemen. Ik besloot om voor de bus te gaan zitten, gelukkig was het droog op die dag. Ik legde mijn schooltas naast me en daar zat ik dan in kleermakerszit voor de bus. Hij verwachtte deze actie zeker niet. Misschien had hij meer verwacht dat ik de bus zou schoppen of zou gaan vloeken!!

Iedereen die langs reed of in een andere bus zat keek naar mij, er waren zelfs mensen bij die leuk gingen zwaaien 🙂 Er waren natuurlijk ook toeschouwers die op afstand zaten te kijken wat er zou gaan gebeuren. Ik dacht er wel aan dat het uit de hand zou kunnen lopen toen ik daar zo op de grond zat. Hij kon natuurlijk ook zo een gestoorde gast zijn die gewoon op het gaspedaal zou trappen. Na vijf minuten hoorde ik ….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Like onze pagina
Geest en kennis van de schrijver blijven in zijn boeken bewaard, veilig voor de ongunst der tijden en in staat om steeds te herleven.